درس سوّم امانتدارى پيش از اين گفته شد كه يك معلّم بايد قدر و منزلت خود را بداند و هر كس قدر و منزلت خود را نشناسد ، قدر آنچه را كه دارد نمى داند و معمولًا نعمت خود را به هدر مىدهد ؛ نظير بچّه اى كه قدر مرواريد را نمى داند و آن را به يك خرما مى فروشد ، گاهى هم با آن بازى مىكند و هنگامى كه خسته شود آن را مى شكند . اما شرط دوّم كه از شرط اوّل مهمتر است ، آن است كه معلم بايد بداند امانتدار است ، نظير پدر و مادر با اين تفاوت كه پدر و مادر ، دو ، سه و يا ده امانت دارند ولى يك معلّم حدّاقل چهل يا پنجاه امانت دارد و ممكن است